Wat is Natural Wine?
|
|
Natuurwijn is een unieke stijl van ongefilterde, biologische wijn die met minimale interventie wordt gemaakt. Hoewel er geen gereguleerde definitie bestaat, helpt deze uitgebreide gids wijnliefhebbers te begrijpen wat Natuurwijn onderscheidt van conventionele wijn. Ontdek van biologische landbouw tot spontane fermentatie de essentie van Natuurwijn.
Door de ongebruikelijke manier waarop ze worden gemaakt in vergelijking met wijnen voor de massamarkt (en zelfs de meeste onafhankelijke wijnhuizen), smaken Natuurwijnen doorgaans heel anders.
Ze kunnen troebel zijn, een vollere, sappigere structuur hebben en aroma’s en proefnotities vertonen die in eerste instantie intens of vreemd kunnen lijken.
Samengevat in één zin: Natuurwijnen worden gemaakt van biologisch geteelde druiven, met minimale interventie tijdens het proces waarin druiven in wijn worden omgezet, en met zeer weinig of helemaal geen toevoeging van sulfieten / SO2.
Om Natuurwijn te begrijpen, moet je eerst begrijpen hoe zowel conventionele als zelfs biologische wijn daadwerkelijk wordt gemaakt, vooral wanneer dit op grote schaal gebeurt.
De reden is dat massaal geproduceerde wijn precies het tegenovergestelde vertegenwoordigt van waar Natuurwijn voor staat. Het is dan ook zeer verhelderend om er meer over te leren…
Tam, CC BY-SA 2.0, via Wikimedia Commons
Om dit verder toe te lichten: denk aan massaal geproduceerde wijnen die je in een supermarkt kunt vinden. Veel van de merken die je daar ziet, worden in miljoenen aantallen gemaakt. Zelfs champagnehuizen zoals Moët & Chandon maken jaarlijks 30 miljoen flessen, terwijl het Australische merk Yellow Tail in 2020 84 miljoen flessen verkocht en in de VS meer verkoopt dan ALLE Franse producenten samen.
Denk maar aan de productiefaciliteiten en de ultrabewerking die nodig zijn om zo’n product te maken dat overal ter wereld identiek smaakt en van fruit wordt gemaakt.
Deze bulkwijnen staan mijlenver af van de ambachtelijke wijnen met minimale interventie die je in onze webshop en bij lokale natuurwijnbars vindt.
Maar door te weten hoe deze wijnen voor de massamarkt worden geproduceerd, krijg je inzicht in het middengebied: hoe conventionele wijnen volgens enkele van dezelfde principes worden gemaakt en waarom Natuurwijnen zo verschillen van zelfs de conventioneel gemaakte wijnen van onafhankelijke producenten die je niet in supermarkten zou vinden.
Laten we daarom beginnen met wat achtergrondinformatie over de wijnindustrie.
Wijn is een consumptiegoed en met zoveel miljoenen klanten die wijn drinken, volgt het aanbod altijd de vraag.
Denk aan massaal geproduceerde producten zoals Coca-Cola.
Elke fles moet overal ter wereld hetzelfde smaken. En trends kunnen veranderen waar mensen in een wijn naar zoeken.
Als onderzoek bijvoorbeeld laat zien dat klanten verlangen naar grote, krachtige, rijpe en fruitige rode wijnen – zoals die in de jaren 80 grotendeels populair werden door de invloed van wijncriticus Robert Parker – dan zouden producenten er baat bij hebben zulke wijnen te maken om aan de vraag te voldoen, zelfs als hun terroir, druiven of streek zich daar niet optimaal voor leent.
Het is goed gedocumenteerd dat er in de jaren 80 meer producenten wijnen maakten met een hoger alcoholpercentage en daarnaast een groter aanbod aan rijpere, fruitigere stijlen, die populair werden door het invloedrijke scoresysteem van Robert Parker met 100 punten. Op basis van alleen zijn scores kon hij een wijnhuis maken of breken.
Dit is een effect dat in de wijnwereld ‘Parkerisatie’ wordt genoemd, omdat het de soorten wijn die door producenten werden gemaakt ingrijpend veranderde. Het had niet alleen invloed op kwaliteitswijnen, maar ook op instapwijnen…
Neem nu een voorbeeld uit de wereld van vandaag, waarin we alles wat consumenten willen – van producten uit het buitenland tot seizoensgebonden producten buiten het seizoen – zonder moeite in de supermarkt kunnen vinden.
Als een klant in een supermarkt zijn gebruikelijke Franse Sauvignon Blanc van € 5,00 wil laten smaken naar iets exotisch, grassigs en citrusachtigs, meer zoals je dat vooral in Nieuw-Zeeland vindt, dan is dat de vraag van de consument en kan de Franse producent ermee instemmen om Sauvignon Blanc in Nieuw-Zeelandse stijl, gemaakt in Frankrijk, te leveren. Met technologie, geselecteerde gisten, temperatuuraanpassingen, toevoeging van zuren en zelfs smaakversterkers is dit volledig mogelijk.
Maar ze kunnen hun Sauvignon Blanc ook vergelijkbaar laten smaken met wat de markt van een Chardonnay verwacht, om zo eveneens aan de vraag naar zulke stijlen te voldoen. Als ze weten dat de markt een ronde, houtgerijpte wijn met een lange, volle afdronk wil, is dat mogelijk. En als ze de prijs met de kosten van echte, nieuwe eikenhouten vaten niet laag genoeg kunnen houden, kunnen ze goedkopere houtsnippers aan de wijn toevoegen om de smaak van wijn uit vaten na te bootsen, terwijl de wijn in werkelijkheid in roestvrijstalen tanks rijpt. Gisten met een vanillesmaak kunnen deze sensatie ook versterken.
Dat roept ook de vraag op: wat verwacht een klant wanneer die een Sauvignon Blanc of een Chardonnay kiest?
Er is vraag van klanten naar duidelijkheid over wat ze kunnen verwachten van een fles wijn, en vaak moeten wijnproducenten zich voor hun bedrijfsgroei aan dat verwachtingspatroon aanpassen – zelfs als de wijn zonder toevoegingen anders zou smaken.
En houd in gedachten dat dezelfde klant ook verwacht dat de Sauvignon Blanc van 5,00€ die hij elke week koopt, van jaargang tot jaargang exact hetzelfde smaakt — het weer interesseert hem niet. Hij wil dat de wijn hetzelfde smaakt als hij gewend is. En aan die vraag moet de markt voldoen.
Een producent van massawijn maakt jaarlijks vele honderdduizenden, vaak vele miljoenen, flessen. Zijn uitdaging is om aan de eis van zijn klanten te voldoen dat hun product hetzelfde smaakt. Dat is lastig wanneer het weer, het oogstmoment & andere factoren de kwaliteit en smaak van de druiven elk jaar in zeer grote mate beïnvloeden.
In dit geval kan de producent van massawijn al met een grote supermarkt hebben afgesproken dat hij volgend jaar 300.000 eenheden levert, voordat de wijn is gemaakt, met een contract op basis van kwaliteit, alcoholpercentage, suikergehalte en meer, plus de garantie dat de wijn vrijwel identiek zal smaken aan de vorige jaargang.
Hoe kan een producent van massawijn elk afzonderlijk flesje overal ter wereld, jaar na jaar, exact hetzelfde laten smaken wanneer hij speelt met de variabele elementen van de natuur?
De oplossing is de wijn te manipuleren.
In conventionele wijn worden voor de fermentatie vrijwel altijd niet-inheemse gisten gebruikt, omdat de druiven niet chemievrij zijn geteeld. Dat komt doordat de meeste gist op de schil van de druiven groeit; gespoten chemicaliën doden de gist, waardoor een natuurlijke fermentatie niet mogelijk is.
Vergelijk het met thuis brood bakken. Tenzij je een ‘starter’ hebt, moet je een zakje gist kopen om de fermentatie te beginnen.
De meeste producenten van massawijn zijn in feite meer scheikundigen: ze gebruiken wetenschap om een massaproduct te maken, net zoals bekende voedingsmerken dat doen met ultrabewerkt voedsel. Gist komt voor in heel veel verschillende stammen, die de smaakkenmerken tijdens de fermentatie van de wijn ingrijpend kunnen beïnvloeden.
Gisten kunnen bepalen hoeveel alcohol een wijn produceert en hoe snel de fermentatie verloopt, maar smaakkenmerken zijn voor producenten een belangrijke factor bij de keuze van de gisten die ze voor hun fermentaties bij een laboratorium kopen.
Stam 71B is een giststam die vaak wordt gebruikt in Beaujolais Nouveau om een bananensmaak te geven door de vorming van isoamylacetaat te verhogen. Deze gist is er als enige verantwoordelijk voor dat de meeste consumenten denken dat dit een natuurlijke smaak is in Beaujolais Gamay, maar in feite wordt die door de gist veroorzaakt.
In Sancerre verklaart een producent dat ⅔ van de producenten specifiek aromatische gisten kiest om de neus van hun Sauvignon Blanc te versterken.
Lalvin ICV-D47 is een wijngist die wordt gebruikt om tropische en citrusachtige tonen te produceren.
Pasteur Red wordt gebruikt om meer kleur te extraheren en wordt daarom vaak gebruikt voor klassieke Bordeaux-wijnen.
We denken vaak dat wijn een natuurlijk product is, maar de waarheid is dat wat je voor lage prijzen in de meeste supermarkten ziet, dat zelden is.
Makers van Natural Wine beginnen vaak een spontane gisting met behulp van de inheemse gisten op de schillen van hun biologisch geteelde druiven, of via een oplossing van gedeeltelijk vergist sap die Pied de Cuve wordt genoemd. De reden is dat elke wijngaard zijn eigen gisten heeft en makers van Natural Wine die willen gebruiken, zonder dat niet-inheemse gisten het wijnbereidingsproces verstoren.
Aan de andere kant vinden grote producenten wilde gisten niet alleen onvoorspelbaar (omdat ze een gisting kunnen bederven), maar kunnen ze ook niet gemakkelijk hun eigen wilde gisten gebruiken als ze dat zouden willen. Druiven voor de massamarkt worden namelijk niet biologisch geteeld en bevatten daarom geen gistcellen op de schillen. Die zijn vóór de oogst met chemicaliën gedood om de wijnstokken en druiven te beschermen.
Omdat inheemse gisten vaak ongewenst zijn, wordt er bij het eerste kneuzen van de druiven zwavel gebruikt om ervoor te zorgen dat er geen gisten achterblijven die de gekweekte gisten kunnen verstoren, zodat de gisting niet te vroeg begint en in een beter gecontroleerde omgeving plaatsvindt.
De meeste producenten voor de massamarkt kopen hun druiven in bij meerdere wijngaarden, die waarschijnlijk elk op verschillende bodems en met verschillende teeltmethoden zijn aangeplant. Daardoor wordt het op grote schaal nog moeilijker om de wijn hetzelfde te laten smaken.
Smaakversterkers, kleurstoffen, aroma’s, eikenhoutsnippers, citroenzuur, gelatine, suiker en honderden andere wijnbereidingsadditieven en technieken worden in hun fabrieken gebruikt om een eindproduct te creëren dat de wijn meer laat smaken zoals de massamarkt verlangt.
Aan veel industriële wijnen worden eikenhoutsnippers, zaagsel of zelfs eikenessence (een vloeibare smaakstof) toegevoegd om de smaak van houtrijping te geven tegen een fractie van de prijs, terwijl ze nog steeds in enorme stalen tanks worden gemaakt.
Als een witte wijn niet zuur genoeg is, kan er wijnsteenzuur in poedervorm worden toegevoegd om het probleem eenvoudig en goedkoop op te lossen.
Als een Red-wijn voor de markt meer tannine moet bevatten, kan die worden toegevoegd in de vorm van tanninepoeder, gemaakt van een vergroeiing aan eikenbomen die Nutgall wordt genoemd. Aan de andere kant: als een wijn te tanninerijk is en zachter moet worden zonder op moeder natuur te wachten, wordt Arabische gom toegevoegd om de tannines te verzachten en de textuur aangenamer drinkbaar te maken.
Als de kleur van een wijn niet perfect is, kan dat worden opgelost met pectine-enzymen, of — nog interessanter — met een druif waar je waarschijnlijk nog nooit van hebt gehoord, Rubired genaamd. Deze Rubired-druif produceert een dik, stroperig sap en slechts een paar druppels veranderen rode wijn in een dieper karmozijnrood om prijzen te winnen.
Hoewel niemand zal toegeven dat hij het gebruikt, wordt Rubired in feite geproduceerd door een groot Amerikaans wijnmerk voor een product dat het ‘Mega Purple’ noemt. Rubired is goed voor 5% van ALLE druiven die in Californië worden geteeld… dus het is duidelijk dat het vaker wordt gebruikt dan wijnliefhebbers zouden verwachten.
https://www.wineanorak.com/wineblog/california/grape-juice-concentrate-and-mega-purple
Het is ook niet ongebruikelijk dat grotere producenten die een wijn willen zoeten, ervoor kiezen de wijn te koelen voordat de gisting volledig is voltooid, zodat er wat suiker behouden blijft, OF druivensap toe te voegen om het suikergehalte te verhogen. Sommige wijnmakers kunnen andere druiven, zoals muskaatdruiven, toevoegen om meer aroma’s aan een Chardonnay-wijn te geven, zonder dat de consument dat ooit zou weten, omdat ze de wijn wettelijk Chardonnay mogen noemen als het merendeel ervan uit Chardonnay bestaat.
Het gebruik van andere druiven kan ook het alcoholpercentage van een wijn verlagen en tegelijk meer smaak toevoegen. Water aan wijn toevoegen is evenmin ongebruikelijk, maar de wijn door speciale industriële apparatuur laten gaan is een veiligere manier om de smaak niet te veranderen. De fabrieken gebruiken een ‘Spinning Cone Column’, een enorme machine die de vloeistof verdampt, aroma’s opvangt en de alcohol afscheidt. Die kan vervolgens in verschillende hoeveelheden weer worden toegevoegd om het eindproduct te creëren. Meer chemie dan wijnmaken, daar ben je het waarschijnlijk mee eens.
Nog indrukwekkender is hoe industriële wijnproducenten ervoor zorgen dat elke fles precies hetzelfde smaakt, zelfs nadat de wijn de hele wereld rond is verscheept.
Hoewel veel wijnmakerijen hun wijnen daadwerkelijk in enorme zakken over zee vervoeren (waarbij een volledige container of meer wordt gevuld), wordt de wijn daarna gemanipuleerd en aangepast aan de vereiste specificaties voordat hij wordt gebotteld.
Dit betekent in feite dat het vakmanschap van het verbouwen van wijnstokken om geweldige wijn te produceren minder belangrijk is dan de werkelijke en nogal geheimzinnige magie van manipulatie in de kelder.
Wijnen voor de massamarkt die je voor lage prijzen in de supermarkt vindt, zijn het resultaat van een indrukwekkende, door fabrieken aangestuurde productieketen met een langdurig marketingverhaal dat miljoenen mensen verleidt om de kwaliteit van hun wijngaarden en druiven te bewonderen, terwijl de wetenschappers in de fabrieken het echte geheim vormen — en dat staat ver af van de kwaliteitswereld van natuurlijke wijnen die je in deze webshop vindt.
Een veelbesproken onderwerp: het overmatige gebruik van zwavel in de vorm van sulfieten wordt vaak gezien als het meest destructieve element waarop producenten voor de massamarkt vertrouwen voor hun bedrijfsvoering.
Eerlijk is eerlijk: producenten voor de massamarkt hebben eigenlijk weinig keuze als ze grote hoeveelheden wijn tegen extreem lage prijzen willen verkopen en zo’n fabrieksmatig gemaakte wijn willen produceren. Zodra btw, distributiekosten en vergoedingen voor tussenpersonen zijn betaald, blijft er weinig winst per fles over. Daarom is het voor hen belangrijk om een product zoals Pepsi te maken, dat altijd hetzelfde smaakt en in grote volumes kan worden verkocht. Hier zijn sulfieten essentieel.
Zwavel is een conserveermiddel en verwijdert ongewenste bacteriën uit wijn. Het is niet eenvoudig om wijn zonder sulfieten te maken, en zonder de zorgvuldige kennis van een kleinschalige wijnmaker die hiermee vertrouwd is (naast een zeer schone kelder) kan elke wijn bederven en in azijn veranderen of allerlei gebreken ontwikkelen, zoals vluchtige zuren of muisgeur, door zulke ongewenste bacteriën.
Sulfieten zijn ook een stabilisator, waardoor een wijnmaker het productieproces in feite kan ‘bevriezen’ op het moment waarop hij vindt dat de wijn klaar is.
De sulfieten doden de resterende ongewenste gisten en zorgen bij een ruime toevoeging voor een wijn die in de loop der tijd nauwelijks verandert, maar al geschikt is om te drinken zodra hij aan de andere kant van de wereld wordt geleverd, omdat de wijn in wezen sterieler is — en er geen slechte bacteriën aanwezig zijn die het product kunnen veranderen.
De reden dat op het etiket van wijnen zonder TOEGEVOEGDE zwavel ‘bevat sulfieten’ staat, is dat SO2 van nature ontstaat tijdens het fermentatieproces. Daarom bevatten alle wijnen — zelfs wijnen waaraan niets is toegevoegd — ENIGE sulfieten die van nature zijn ontstaan. Het is wettelijk verplicht om sulfieten te vermelden op elk voedings- of drankproduct, omdat sommige mensen er allergisch voor zijn.
De discussie over natuurwijn en biodynamische wijnen gaat echter over het toevoegen van sulfieten.
Sommige wijnmakers schrijven iets in de trant van: “Bevat sulfieten. Geen toegevoegd” of “Bevat van nature voorkomende sulfieten”
Ja. Wijnen die als biologisch zijn geclassificeerd, evenals gecertificeerde biodynamische wijnen, kunnen zwavel toevoegen, net als veel natuurwijnen. Hoewel veel puristen zullen zeggen dat wijn alleen natuurlijk is als er geen zwavel wordt toegevoegd. Hier wordt het onduidelijker en wordt de term Low Intervention vaker gebruikt als aanduiding voor een breder spectrum.
Het verschil tussen biologische wijn en natuurwijn of wijn met minimale interventie zit in de hoeveelheid toegevoegde sulfieten en in de mate van manipulatie in de kelder.
Wat veel wijndrinkers niet weten en verrassend vinden, is dat zelfs biologisch gecertificeerde wijnen in de EU honderden toevoegingen in de kelder mogen gebruiken! De introductie van QR-codes op wijnflessen kan ervoor zorgen dat meer gewone wijnliefhebbers weten wat er daadwerkelijk in hun wijnen gaat.
Zolang de druiven bij de oogst biologisch waren en bepaalde regels worden gevolgd, mag de wijn als biologisch worden aangemerkt. Maar in de kelder kunnen aan biologische wijn chemicaliën en toevoegingen worden toegevoegd. Sommigen vragen zich daarom af hoe essentieel het in de eerste plaats is om biologische druiven te hebben, als er bij veel goedkope, in massa geproduceerde biologische wijnen in de kelder zoveel manipulatie plaatsvindt.
Wat betreft de wijnen die je misschien in een zelfstandige wijnwinkel vindt, van producenten die in plaats daarvan meer dan 100.000 flessen maken: zij zullen waarschijnlijker vergelijkbare massaproductiemethoden niet volgen. In hoeverre dat gebeurt, is echt vaak terug te zien in de prijs: een conventionele producent van fijne wijn zal zijn wijnen waarschijnlijk minder manipuleren dan een goedkope conventionele producent, omdat de kwaliteit van zijn druiven en zijn vaardigheden in de kelder minder ingrijpen vereisen.
Een element dat Natuurwijn zo anders maakt dan de hierboven beschreven wijnen (naast een ongelooflijk verschil in diepte van smaak!) is filtratie.
Ja, alle natuurwijnen zijn ongefilterd. Dit valt binnen onze definitie. Sommigen kunnen beweren dat lichte filtratie is toegestaan bij een natuurwijn, maar ook dit is een onderwerp van debat in de voortdurende discussie over welke definitie een natuurwijn zou moeten hebben.
Je kunt natuurwijnen vergelijken en merken dat sommige troebel zijn en andere helderder.
Heldere wijnen betekenen niet dat ze ongefilterd zijn, want wijn kan ook worden ‘overgestoken’. Dat is het proces waarbij wijn van de ene container of het ene vat naar een andere wordt overgebracht. Hierdoor wordt er minder bezinksel overgeheveld, of de wijn wordt simpelweg gebotteld zonder al het bezinksel, ondanks dat hij ongefilterd of ongeklaard is.
Het is dus niet altijd zo, maar veel natuurwijnmakers laten hun wijnen ongefilterd en ongeklaard. Hierdoor verdwijnt veel van de verfijning waar de overgrote meerderheid van conventionele wijnmakers naar streeft, omdat die wordt geassocieerd met ‘hoe een fijne wijn hoort te smaken’.
Deze lichtere wijnen hebben voor ons niet dezelfde kwaliteit qua mondgevoel. Daarom geven wij persoonlijk vrijwel altijd de voorkeur aan ongefilterde wijn boven gefilterde wijn. Ze missen ook dezelfde diepte van smaak, omdat ze de essentie van wat de wijn zo bijzonder maakte, zijn kwijtgeraakt.
Wat betreft de manier waarop natuurwijnmakers hun ambacht vaak uitoefenen: naast het werken met veel liefde in de wijngaarden en het niet ingrijpen in de kelder of manipuleren van de wijn, zoals de meeste wijnen ter wereld worden gemaakt (we durven er stellig van uit te gaan dat minstens 95% van alle geproduceerde wijnen niet zou worden beschouwd als gemaakt volgens natuurlijke methoden, zoals de wijnen op deze webshop), heeft dit natuurlijk een enorme invloed op de smaak, textuur en, durven we wel te zeggen, de ‘ziel’ van de wijn.
Hoewel er geen strikte definitie bestaat, is vrijwel iedereen het erover eens dat natuurwijnen volgens de volgende principes worden gemaakt:
Houd er opnieuw rekening mee dat sommigen erop staan dat alleen wijn waaraan in geen enkele fase zwavel is toegevoegd, echte natuurwijn is. Dit is de moeilijkste wijn om te maken, omdat de wijn dan veel gevoeliger is voor gebreken. Zie het gebruik van zwavel als een manier om bacteriën in wijn te doden… maar daarmee kunnen ook de goede bacteriën worden gedood die de wijn ten goede komen, evenals slechte bacteriën die de wijn zouden kunnen bederven.
Wijnen zonder toegevoegde sulfieten worden vaak aangeduid met de volgende termen: Living Wines / Vin Vivant, Zero-Zero Wines, Pure Wine, Vin Pur Jus. Wijnmakers vermelden soms op hun etiketten “Nothing Added, Nothing Taken Away” om te benadrukken dat er geen zwavel (of iets anders) aan hun wijnen is toegevoegd.
Biodynamische wijnen zijn niet hetzelfde als natuurwijnen, maar de meeste natuurwijnen worden biodynamisch gemaakt, met holistische werkwijzen en een landbouwbenadering die is beïnvloed door de leer van Rudolf Steiner.
Natuurwijnen onderscheiden zich vooral door de aanpak rond interventie in de kelder en filtratie, en niet zozeer door een kwaliteitsgerichte aanpak die specifiek in de wijngaarden “meer dan biologisch” is. Natuurwijnen zijn over het algemeen ook niet gecertificeerd door een officiële organisatie (er zijn er enkele, zoals Vins Method Nature), maar niet op de schaal van grote biodynamische certificeringen zoals Demeter.
Natuurwijnen kunnen soms gebreken ontwikkelen door het ontbreken van toegevoegde sulfieten. Veelvoorkomende gebreken zijn:
Muis: een bacteriële afwijking die een onaangename nasmaak veroorzaakt.
Hoge vluchtige zuurgraad (V.A.): een zure verbinding die resulteert in een azijnachtige geur of de geur van nagellakremover.
Overmatige Brettanomyces (Brett): voegt aardse of stalachtige aroma's toe, die in kleine hoeveelheden wenselijk kunnen zijn.
Muis, ook wel muizigheid genoemd, is een microbieel probleem dat sommige wijnen zonder toegevoegde sulfieten treft. Het veroorzaakt enkele seconden na contact met de tong een vreemde sensatie en smaak. Het wordt muis genoemd omdat het doet denken aan de sensatie die je zou ervaren als je je voorstelt dat je het zaagsel uit een muizenkooi eet: het droogt niet alleen het gehemelte uit, maar is ook zeer onaangenaam. De angst voor muis is de reden waarom veel producenten zwavel aan hun wijnen toevoegen.
Muis wordt meestal pas na het bottelen voor het eerst opgemerkt en kan na verloop van tijd in de fles zelfs vervagen. Daarom houden wijnmakers die zonder zwavel werken hun wijnen vaak een tijdje achter voordat ze deze vrijgeven, om er zeker van te zijn dat er geen muis ontstaat door de flesstress tijdens transport. Sommige zero-zero-wijnmakers die we kennen hebben 40.000 flessen wijn nog niet op de markt gebracht vanwege muis; ze moeten wachten tot het verschijnsel vervaagt. Dit is de realiteit voor wijnmakers die zonder toegevoegde sulfieten werken: het is een uitdaging en dingen pakken niet altijd goed uit. Hoe vakkundig iemand ook is, uiteindelijk komt het neer op bacteriën.
Een klein beetje sulfiet kan muis voorkomen. Daarom voegen de meeste natuurwijnmakers bij het bottelen een kleine hoeveelheid toe, om de wijn te behouden in de staat waarin deze wordt vrijgegeven.
Vluchtige zuurgraad wordt omschreven als een specifieke maat voor de gasvormige zuren in wijn. Deze staat los van de hoeveelheid zuur op de pH-schaal.
Er zijn meerdere zuren die de totale vluchtige zuurgraad (V.A.) kunnen beïnvloeden, met azijnzuur als belangrijkste. Dit zorgt voor een geur die aan azijn doet denken, terwijl ethylacetaat het zuur is dat een geur van nagellakremover afgeeft. Beide zijn bij hoge concentraties uiteraard behoorlijk onaangenaam en kunnen een wijn overheersen. In gebalanceerde hoeveelheden kan V.A. een wijn echter naar nieuwe hoogten en expressies tillen, waardoor wijnliefhebbers het niet volledig afwijzen. Wanneer het alles andere overheerst of te zuur is, wordt de wijn vaak als volledig gebrekkig beschouwd.
Natuurwijnen zijn gevoeliger voor vluchtige zuren (V.A.), maar veel liefhebbers van natuurwijn staan er meer voor open en verwelkomen het eerder dan in de conventionele wijnwereld.
Brettanomyces, meestal ‘Brett’ genoemd, komt oorspronkelijk vanuit de schillen van druiven uit de wijngaard bij een wijnmakerij terecht, of vanuit vaten… en soms via fruitvliegjes. Er is geen eenvoudige oplossing voor, maar dit organisme geeft aroma’s van stal, bezweet leer en soms pleisters af. Hoewel… het ook licht appetijtelijke, zacht florale tonen kan voortbrengen. Er zijn twee kampen rond Brett: sommigen zijn er dol op, anderen haten het. In gematigde hoeveelheden is het vaak niet al te storend, maar het kan overheersen en ervoor zorgen dat een wijn zeer, zeer rustiek aanvoelt.
Naast de gebruikelijke wijnstijlen die volgens traditionele wijnbereidingsmethoden worden gemaakt, kent Natural Wine enkele stijlen die doorgaans alleen op natuurlijke wijze worden gemaakt.
Hieronder vallen Pet Nat-wijnen, ook bekend als Pétillant Naturelle, Ancestral- of Col Fondo-wijnen, evenals wijnen met Skin-Contact, die vanwege hun kleur bekendstaan als Orange Wines of Amber Wines.
Een Pet Nat is een mousserende wijn die erg populair is binnen de Natural Wine-beweging. De bubbels in de wijn ontstaan op natuurlijke wijze, omdat de wijn wordt gebotteld voordat de fermentatie volledig is voltooid. Pet Nat-wijnen, vaak aangeduid als Pétillant Naturelle, Ancestral of Col Fondo, worden óf gedégorgeerd voordat ze aan het publiek beschikbaar worden gesteld. Dit is een proces waarbij overtollige gisten worden verwijderd en de druk wordt getemd.
Dit is nuttig, omdat het maken van Pet Nats onvoorspelbaar kan zijn en ze kunnen overlopen of ‘ontploffen’ bij het openen als de druk niet correct is. Over het algemeen zijn Pet Nats zonder dégorgement troebeler en is de kans groter dat ze overlopen (waardoor vaak ⅓ van de fles verloren gaat). Pet Nats worden vaak afgesloten met een kroonkurk en zijn leuk, fris en gemakkelijk drinkbaar, met een gistige toets in de mond. Sommige kunnen echter ook complexer en gestructureerder zijn.
Een orange wine is simpelweg een witte wijn die is gemaakt met maceratie op de schillen. Dit betekent dat de schillen van de druiven tijdens het fermentatieproces zijn gebruikt, waardoor ze hun kleur en tannines aan het gistende sap afgeven. Omdat al het druivensap helder is (zelfs bij rode wijnen, waarbij de schillen ook kleur en tannines afgeven), zijn het de schillen van de druiven die een wijn met schilcontact zijn unieke uiterlijk en extra smaak geven.
De smaken van een orange wine kunnen variëren afhankelijk van de druif. Aromatische druiven zoals Gewürztraminer of Malvasia zijn populaire keuzes, omdat het schilcontact een bittere toets naar voren brengt die goed samengaat met de kruidige, aromatische en soms florale kenmerken van de druif. Veelvoorkomende smaakkenmerken van orange wine, onafhankelijk van de gebruikte druif, zijn onder andere sinaasappelschil of vergelijkbare citrusvruchten, zwarte thee, abrikoos of perzik, eucalyptus en andere kruiden.
Hoewel het algemene proces voor het maken van Orange wine vaak hetzelfde is, kan de duur van het schilcontact invloed hebben op de intensiteit van de maceratiesmaken. Dit wordt ook beïnvloed door het druivenras en de dikte van de druivenschil. Sommige wijnen die met de schillen zijn gemacereerd kunnen zeer soepel en speels smaken, zonder tannine, terwijl de meeste behoorlijk krachtig kunnen zijn door hun tanninestructuur. De wijnen uit Kakheti in Oost-Georgië, waar de wijnen vaak minstens 6 maanden in Qvevri macereren, staan bekend om hun sterke tannines en hebben daarom veel tijd nodig om te rijpen voordat ze toegankelijker worden.
De regio Friuli in het noordoosten van Italië en delen van Slovenië staan bekend als experts in het maken van Orange wine, met producenten als Radikon en Gravner die de wereld laten zien welke stijl er in de regio kan worden gemaakt. De wijnen hebben structuur en tannine, evenals elegantie en complexiteit.
De druif Pinot Grigio, ook bekend als Pinot Gris, Grauburgunder of zelfs Rülander, is een druif met een roze schil die bij de bereiding van orange wine een levendige koperkleurige Rosé-kleur krijgt.
Dit type wijn, waarbij Pinot Grigio op de schillen heeft gemacereerd, staat in Italië bekend als Ramato en in Slovenië, waar deze stijl erg populair is, als Sivi-wijn. Deze stijl van Pinot Gris met schilcontact is ook erg populair in de Elzas, als levendige Franse wijn. Het is in wezen een orange wine, maar de kleur is anders dan bij de meeste andere; de smaken zijn vergelijkbaar, al zijn ze bij maceratie vaak iets fruitiger dan die van andere druiven.
Er zijn honderden populaire producenten van Natuurwijn, maar als je nieuw bent met Natuurwijn raden we aan om te beginnen met enkele gemakkelijk drinkbare wijnen van producenten uit Europa.
Overweeg de volgende producenten van Natuurwijn, ideaal om verschillende wijnen te proberen als je nieuw bent met Natuurwijn.
Pittnauer, Koppitsch & Ziniel Wines uit Oostenrijk
Patrick Bouju, Bobinet & Les Vins Pirouettes in Frankrijk
Marto Wines, Lelle Ihr Weine, Brand Bros & Vin De Lagamba in Duitsland
Clos Lentiscus, Vinessens of Entre Vinyes in Spanje
Lammidia, Porta del Vento en Mirco Mariotti in Italië
Dat is geweldig! We raden aan om de meer speelse stijl Natural Wines te proberen, die in onze webshop als zodanig worden aangeduid en ook allemaal betaalbaarder zijn. Deze wijnen drinken gemakkelijk, zijn speels en hebben meestal een smaakprofiel dat sterk verschilt van traditioneel gemaakte wijnen.
Bekijk de leuke wijnen HIER
Liever dat wij kiezen? We hebben speciaal daarvoor een Natural Wine-box samengesteld, die je hier kunt vinden.
We hebben ook een wijnclub als je je wilt abonneren op maandelijkse of zelfs tweemaandelijkse wijnleveringen. Op elk moment opzegbaar.
Wil je advies over welke Natural Wines je als eerste zou moeten kopen tijdens je ontdekkingsreis? Wij zijn dol op onderstaande wijnen!
Claus Preisinger - Puszta Libre
Een levendige, lichte Oostenrijkse rode Natural Wine die het best gekoeld wordt geserveerd
Meinklang - Weisser Mulatschak
Een zeer soepele, lichte oranjewijn uit Oostenrijk zonder tannines, dus heerlijk zonder eten.
Porta del Vento - Voria Pet Nat
Een heerlijke mousserende Pet Nat Natural Wine uit Sicilië, die aangenaam en verfrissend is.
Een sappige Franse rode blend, zonder toegevoegde sulfieten.
Een charmante Duitse RODE mousserende Natural Wine, vergelijkbaar met lambrusco. Deze wijn bevat slechts 9,5% alcohol en is perfect voor zonnige middagen. Koel serveren.